Sayiklamalar

iki yanım sonsuzluk, öyle orta yerdeyim.

senden nice uzaksa, öyle ağır gelir ipte uçurtma.

dost olmaya geldik, küs kalmaya değil.yük almaya geldik, yük olmaya değil.yol açmaya geldik, yol kesmeye değil.bilmeye geldik, unutmak için değil.

- bir kural’dan söz etmiştin. bunun benimle de ilgili olduğunu söylemiştin. tam olarak ne demek istediğini anlayamamıştım o zaman. sen gittikten uzun bir süre sonra bunu tekrar düşündüğümde kural’la ilgili çok önemli bir şeyi fark ettim. nerden aklıma geldi bilmem. ama çok geç kalmamıştım neyse ki.

- neydi fark ettiğin şey?

- kural’ı sen koymuştun.

hislerini kabullenmekle başlar her şey. hep nedenler düşünürsün ya, bazen de nedensizdir hayat. sen büyük anlamların arayışındayken, basit bir matematikle sağlamanı yaparlar. boş gözlerle bakarsın ardına sonra, elinde yalnızca bir ipucu kalır belki, ömür boyu onu çözmek zorunda kalabilirsin. kendini aramakla geçirebilirsin o ömrü. bakarsın ki, zaten “neden”lerin yüzünden buradasın. arayışın, tam da bulduğun anda başlamıştır. yeni yüzler, yeni sesler tuzaklarındır. yeni sözler… öfken bir kat daha artar nihayetinde. artık suçlayacak birini bulmakta zorlanırsın.

oysa herkes masumdur, bir o kadar da suçlu.

- bana söylediklerinden türlü anlamlar çıkarıyordum. sendeki âni dönüşüme bahaneler bulmaya çalışıyordum ama bir türlü aklıma yatmıyordu. sonra hiç beklemediğim bir gün kendiliğinden anlattın olanları. şaşırdım.

- anlattığımdan emin misin gerçekten?

- ben daha çok anlatmadıklarını dinlemiştim. hani onlar yalansız.

sonunda kafan karışır. enine boyuna düşünmeye bile cesaret edemediklerin gelir düşer aklına. sana neler söylenmiştir bugüne kadar? nerelerden geçmişsindir? neleri kabullenmişsindir? nelerden nefret etmiş?… şüphelerine sıkıca bağlıyken, bunca eminken yani yanlışlarından hayatın, neden tutup son adımda güvenmeye başlarsın? bir sonraki adımsa ilk adımdır, bilirsin. başka bir renge boyamak gerekir şimdi tüm olanları. başka bir sokaktan yürüyerek varmak aynı noktaya. durup orta yerinde hikâyenin, harfleri bir bir koymak cebine, kimseye çaktırmadan. usul usul sökmek yani tuğlalarını zamanın. sonra yeniden yazmak.

yazdığın sana uzak.

bende mimlediklerin,

yüzünle başlamıyor ki sözünle bitsin.

.

"She Left Home" – Jane Birkin

Doymuyorsan, ihtiyacın o değildir.

Sana yaslanan ne kadar muhtaçsa, anla ki sende o kadar karanlık bir kuyu var.

an gelir ki kaybolursun
yol bile gizler kendini
yere düşmüş bir ateşsin
söneceğin dünden belli
rüzgârlara heveslisin
değil mi sonu karanlık?
öyle uzun, öyle yorgun
yürüdükçe göreceksin

- konuştuklarımız, kopuk rüya parçaları gibiydi. belki saatlerce sürüyordu ama birkaç kelimeden ibaretti.

- neydi o kelimeler?

- uyandığımda söylesem olur mu?

önce anlam vermeye çalışırsın. anlam veremediğin her şey anlamsızdır. yaşamak dışında bir zorunluluğun olmadığını hissedersin. hissettikçe daha hissiz sanırsın kendini. hislerinin kararlara yol açtığını bilmezsin. koşarak gidilecek yerler vardır, oyalanmak gereken yollar da. sense şarkını mırıldanarak yürürsün hep. ne kadar telaşlıysan, o kadar sükûnette. zamanını beklersin. sürenin dolmasını. çığlık atman gereken yerde saçma sapan susarsın.

başkaları konuşur senin yerine.