Sayiklamalar

“git” dersin gider olana
kalsın diye inadına
dedik ya, gücü tükendi,
bakmaz bile ardı sıra
umutsuz, yorgun gözleri
yitip gider gözlerinden
nerede bulsan kaybolur
aradıkça göreceksin

- hiç benim hakkımda yazdın mı?

- hak?

- haklısın.

sana söylenecek söz yoktur. her şey, yapman gerektiği gibi yapılmıştır. öyleyse geçmiş üzerine düşünmek zaman kaybıdır. gelecek üzerine kafa yormak gerekir. geleceğin, geçmişten soyutlanamayacağını fark ettiğinde çılgına dönersin. yaptığın her şey, sarf ettiğin her cümle yolunda kümelenmiştir şimdi. şimdi hesap verme zamanıdır. tercih senindir, yol ise ikidir: kendinle hesaplaşmak ya da diğerleriyle yüzleşmek. ikisini de yakıştıramadığından kendine, geçmişten de kendinden de kaçarsın. peki ya diğerleri?

onlar seni bilirler.

- beni özlemiyor musun?

- beklemiyorum.

- evet, ikisi aynı şey.

artık yalnız başına düşünme zamanıdır. öfkeni umursayacak kimse kalmadığından, öfkelenmenin de anlamı yoktur. öfke, yalnızlığa elverişli bir duygu değildir çünkü. öyleyse yolun başına gelmelisindir bir an önce. düşlerini karartan düşünceler… çektiğin ve çektirdiğin acılar, seni yola çıkaran sözler, sebepler… yani sözlerin, yani sebeplerin… düşündükçe yalanlarından sıyrılırsın. düşündükçe korku kaplar içini. hiçbir şey kontrolünde değildir ve hiç olmamıştır bile. zihnindeki bulutlar ansızın dağılıverir. “sevgi!” dersin birden bire, “nerdesin allahın cezası?!”

onca zaman itip kaktığın sevgi.

weeping eyes – vassilis saleas – 2′.57”

“aman!” demişti, “aman bak yapma, kıracaksın sonunda!”

bu cümleden başladılar toplamaya.

koskoca meteor dünyaya ulaşır. hangi yıldızdan kopmuştur, ne sistemler ne galaksiler aşmıştır kim bilir. koskoca kütlesiyle atmosfere girer, bir alev topu haline gelir, ne görkemlidir. o heyecanla bi dilek tutarsın. sonrası, sonrası malum işte; unufak olur, kaybolur gider. yine de kıyamazsın yıldız kaydı dersin.

silebilirsiniz.

- beni terk ettin.

- sen kendini ve tüm yaşadıklarını terk etmiştin zaten. bana terk edecek bir şey kalmadı.

- şimdi ne olacak?

“kural” koymak senin işin değildir. var olan kurallara sıkıca sarılırsın. kendi “kural”ın olabileceği aklından bile geçmez. her şeyin yerli yerinde olabileceğini düşünürken, hiçbir şeyin yerinde durmadığını, kendini amansızca kandırdığını görmezsin. sonuna kadar beklersin, hep, sonuna kadar. istersin ki hayat seni mecbur bıraksın, istersin ki her şey başkalarında var olduğunu sandığın mutluluğa varsın kendiliğinden. başkaları… sırtında taşıdığın çözümsüz ağrı… sıradan olasın istersin; sıradan bir mutluluğu, aykırı bir mucizeye tercih edersin. gerçeği kendine bile itiraf etmeden daha, toparlanır yola çıkarsın.

yalnızlığın seni teslim alacağı kıyıya.

Nicos – Secret Love

1.
en çok da
korktuğunu belli etmekten
korkuyor insan,
demek ki.

2.
- yazmak hiçbir şeyi çözmez.
- peki yazmamak?

3.
kim kimin elini tutuyorsa
yalnızca o “tutuşmuş” demektir.

4.
aşk dediğin kârdan zarar.

5.
“çıldırmak üzeri”yim.

6.
karı
şık.

7.
insanın en zavallı olduğu an
kendini
vazgeçilmez hissetiği
andır.

8.
güçsüzden yanayım.
bardağın boş tarafını
tutuyorum.

9.
yaşamak fikri
yaşamak’ın önüne geçebilir,
aman.

10.
aslolan yazmak.
“boş” zamanın kalırsa
yazmazsın.

11.
her şeyden bir anlam çıkarıyorum.
hiçbir şeyde anlam
kalmayacak
bu gidişle.

12.
birlikte girmek değil mesele
birlikte çıkmak asıl
“bir” kapıdan.

13.
bildiğin her şeyi
bildiğini biliyorsam,
bildiğim kadarsın.

14.
d-oldu.

sanki hangimiz tüm kalbiyle istememiştir delirmeyi ve hangimiz çaresizce ve korkuyla çabalamadık geri dönmeyi, delirdikten sonra?

istediğin gibi isteyemiyorsun.