Yıl: 2004

– Bana bir oyundan söz ettiğinde, bunun nerelere varabileceği hakkında pek düşünmemiştim. Anlaşılmaz olansa, kimin önce başlayacağı konusunda bu kadar ürkek davranıyor oluşumuzdu. – Kim önce başlamıştı peki? – Başladık demek?… Her şeyi kendi başıma çözmek istiyordum. Davranışlarımı, tepkilerimi, duygularımı tartmak içinse, ilginç yöntemler geliştirmeye çalışıyordum. Durumun dışına çıkabileceğimi, her şeye yukarıdan (aşağıdan), dışarıdan bakmayı başarabileceğimi sanıyordum. Ya da bunun mümkün olabilmesini umuyordum. Meseleyi felaket sınırına getiren bir yanlış tercihti. Yukarıdan (aşağıdan), dışarıdan bakan, ama aynı gözlerle, aynı endişeyle bakan yeni engeller üretiyordum. Diğerlerine dahil oluyorlardı çabucak. Sistemli bir işbirliğiyle durumu daha da karmaşıklaştırmaya çalışıyorlardı. Ve karmaşıklaşıyordu da. Derin, içsel…

– “Benden bunu isteyemezsin” dediğinde nasıl sevindiğimi fark etmiştin. Samimi bir korku görmüştüm, samimi bir öfke. Bu, birçok şeyi değiştirirdi. Kaygıların vardı işte, “benim” gibi… – Böyle düşünmeni istemiş olamaz mıyım? – Büyük olasılıkla… Karşılaştığım birçok zorluk vardı. Ama beni tamamen bağlayan kimi şeyler vardı ki, dayanılmazdı… Diğerlerine daha çok kafa yoruyor olabilirdim. Daha çok zaman ayırıp, içimde, büyüttükçe büyütüyor, yeni yeni sıkıntılara da yol açıyor olabilirdim. Ama bunlar, olanca somutluklarıyla karşımda duruyorlardı işte! Üzerinde düşünülecek fazlaca bir tarafları yoktu. Diğerlerinin yarattığı sıkıntılara alışıktım. Zaten o sıkıntıların biçimine, büyüklüğüne bir ölçüde ben karar veriyordum. Belki kendilerinden, belki bu biçim verme…

– Sen beni tarif ederken gözlerine bakamadım nedense. Bunu senden, evet, ben istemiştim. Ama sonra, öyle canımı sıktı ki bu; bana kötülük etmek isteyen, canımı yakmak isteyen biriymişsin gibi hissettim. – Halbuki hepsi de güzel şeylerdi söylediklerimin. – İşte… Bir rüya gördüğümü anımsıyorum. Her şeyden önce de olabilir, sonra da. Bir neden mi yoksa sonuç mu olduğu değil zaten önemli olan. İfade ettiği şeyin çok önemli, kesin bir yön belirtmesi üzerinde duruyorum. Bulanık bir öykü, ama net bir yönü var, belirleyici bir etkisi. Günün sonlarına doğru hatırlıyorum bir rüya gördüğümü, belki başka bir günün. Etkisini de, işte, o zaman hissediyorum…