Yıl: 2003

çuvallamanın resmiydi picassovâri öncelikler kaldı ardımızda, bit yenikleri verilmiş sözler mi gelmişti de gülmüştük sönerken ışıkları perdelerin sonralıklar yanmıştı kaldırım banklarında kaldırımlar bütün bir sonbahardan kalma usangaç ölüsüne dünyalar yağan ne bilsin ki çay bardağı kadınlar düşlenecek sessizliğin de sustuğu o saatlerde derin harfler düşülecek inceden inceye soğumuş rüyaların cinnetinden cayarak yine de susmamak gerek buna da şükür hem kısaca yukarıdayız bir şeylerden! yanımız yöremiz dışkünler yurdu yine “çağrılıyoruz”, yel alsın, ne yapardık? yine de içerdeyiz! o kadar ol-masak da belki de o yalandık…

Gözlerinizi saklamayın, hanfendi Saklayamıyorsunuz zaten Korkmayın biz bizeyiz, bozulmaz düzeniniz Tehlikeye gelemiyorsunuz, tamam O zaman nasıl aşka kalkışırsınız? Gözlerinizi, hanfendi, kaçırmasanız artık? Bakın işte korkmadan gülümsüyorum Adınızı söylemek üzreyim, korkmayın! Biz bizeyiz, dedim ya, bozulmaz düzeniniz Hanfendi, gözleriniz, gözleriniz hanfendi! Bir çiçeğin bakabilse bakacağı gibi ya, Gülebilse bir çiçeğin gülüşünü gülünüz Bakın belki ansızın sevmeye koşuyoruz Bozulmaz düzeniniz, biz bizeyiz, dedim ya Gözleriniz hanfendi, tehlikeli bir deniz Şimdiden ürkütüyor gitme ihtimaliniz…

yangınlar çıkardı kış dallarından ateşini kendine saklardı mevsimin aşıkları özlenenler olurdu izlenen her gecede onsuzlarca geç kalınmış öykülerin arkasından bakılır küsülürdü bir şeylere karın yağdığı yollara yağardı sevgili nerde olduğunu bilmez, nerelerden gelirdi? bir masalın ardından susulan sesler gibi binbir anlama gebe, binbir geceye aşkla sondan başa doğru giden bir hayal kurulurdu uzaklara bakılır susulurdu bir şeylere anılarıyla oynayan çocuklar vardı, her seferinde kırıp, o ağlamaya yakın bilirlerdi karın yağdığı yollarda umutlar soğuk anılar unutulmaya daha yakın olurdu korkuyla beklenir, sonra yazılırdı bir şeylere ezberlenmiş sözlerle geçiştirilen aşklarda yalanlara, oyunlara hevesli havasında hiç olmazsa biri çıkıp söylenirdi dünyaya hiç olmazsa…

korku değil sabırsızlık bilinç değil inanç gibi yürümek, tek kişilik bir ömür gibi yürümek, sere serpe düşünmek gibi karanlık mıdır esas yalnızlık mı? bir hikâye beklemez diğerini ansızın bitebilir bir sağanak geceyi nişan alan silah gibi! her unutuş bir ölümü başlatır yanlış yerde birikmek tüketir bir şeyleri doğruyu bilmekse kanatır kimi söylenince inanılmaz sorun değil “durun!” gibi…

işte böyle, “oyunlara” yabancı, yani en azından biraz daha saf, biraz daha sevgili biraz daha samimi ve acıyan… işte böyle, gözlerin de bir anlama geldiği yani, “geçerli” olduğu biraz da… işte böyle, aşkın yorgunluk içre sesleri olmadığı yani “böyle” olmayan bir şehirde bir vakitte bir izde buluşuruz seninle…