İçeriğe geç →

AN – 33

Darmadağın ev, küflü ekmek. Tik tak voltasını atıyor saat. Tuzluk devrilmiş duruyor. On gündür bir kot iki kazak… Yine de sabah kalkıp duş alıyor. Saçlarını tarıyor. Saçlarını taraması şu demek; vazgeçmedim, daha sizi terketmedim. Saçlarını taramadığı gün bilin ki umudunu yitirmiştir. Artık o gün kanadı kırık göçmen kuşlara nasıl merhamet edilirse öyle davranılsın ister. İster ki bir esirin hüküm günü olsun. Fakat ani bir telefon… Sinemaya gidiyoruz diyor arkadaşlar. Sigarasını yarım unutup koşuyor. Evde gölgesini bırakıyor. O sıkıcı gölgeyi… Gölge, sigaranın kalanını oturup içerken söyleniyor. Yok bu adamla olmayacak. Bu nasıl hüzün.

Varıyor sinemaya iki kilometre sonra. Genç adam da o kibirli gölgeye söyleniyor gelmezse gelmez paşa gönlü bilir. Henüz yeni bitirmiş üniversiteyi. Yok doğru dürüst bir işi. Çıkarıyor öğrenci kimliğini. Kasadaki kız ayağa kalkıp bakıyor. Genç adam korkuyor kimliğin geçti tarihi. Kız soruyor, hayrola nerede gölgesi? Sana ne diyor, sana ne. Geçiyor yanından bir liseli. Lisede üniversiteli kızlar üniversitede liseli.

Published in DÜZ YAZILAR

Comments

Eleştiri, övgü, hissettirdikleri, düşündürdükleri vs. >>