tekerlekler 17: ceren

seneler önce bir arkadaş, çirkin zeynep yok dünyada demişti. artık neden bahsediyorduk bilmiyorum. sonra “çirkin zeynep de yok çirkin ceren de çirkin pelin de” diye eklemişti. o zaman tek bir ceren tanıyordum, henüz zeynep diye bir tanıdığım yoktu. keza pelin diye de.

ceren güzel kızdı hakikaten. bizim bölümdeydi, aynı sınıfta olduk bazı derslerde. Uzun süre uzaktan selamlaşmalarımız dışında bir irtibatımız olmadı. Şu başını öne eğip hızlı hızlı yürüyen, güzel yüzlü, minyon, kendine has bi giyim tarzı olan kadınlardandı. Çok fazla arkadaşı da yoktu, çok konuşmazdı da. gerçi sonra epeyce yol aldı sosyallik konusunda. bakışlarında, duruşunda bir kendinden menkulluk vardı daha okulun ilk günlerinde hissettiğim şekilde. Gözleri bi tuhaf bakardı. bazı sabahlar hastalıklı bakışlar olurdu yüzünde. kimi zaman saldırgan kimi zaman tedirgin. Diğer zamanlarda da dalgın olurdu çoğunlukla.

Bi kaç kez kantinde sohbetine tanık olmuştum. hatırı sayılır bir genel kültüre sahipti; daha hiç tanımazken keyifle dinlediğimi hatırlıyorum. bunun yanında taa o zaman dikkatimi çeken bir tarafı da, hem erkeklerle hem de hemcinsleriyle iletişiminde bi sıradışılık olduğuydu. biraz dikkat edince seziliyordu. bi kadınla konuşurken dudaklarına kayıveriyordu mesela kocaman kahverengi gözleri. bi kaç saniye dalıp sonra silkinip dinlemeye devam ediyordu. Veya erkeksi el şakaları yapabiliyordu erkeklere.

üçüncü sınıfın sonlarında oldukça yakındık. onun o ilk yılki çekingenliği epeyce geçmişti. ama hala başı önde, dalgın dalgın, elinde sigarasıyla görürdüm. herhalde o günlerdeki bir sohbetimizde söylemişti biseksüel olduğunu. benim tepkisizliğime de şaşırıp “ee bişey demiycek misin” diye üstelemişti. sırıtarak “o zaman al mektuplarını ver mektuplarımı” demiştim şimdi hatırlıyorum, sakarya çay evi’ndeydik. sakarya çay evi diye bi yer vardı ankara’da. genişçe merdivenli bir bahçesi, içeride de beyaz veya krem kaplamalı duralitlerle ayrılmış üç veya dört odası vardı. birini geçince öbürü, onu geçince bir diğeri açılıverirdi insanın önünde. Binanın içine doğru yayılırdı. Sonra yıkıldı o bina. Oradaydık işte. Ben biseksüelim demişti. Kız arkadaşından bahsetmişti, arkadaşlarından hatta. sonrasında arada bir de olsa açıldı mevzusu. kimi zaman erkek arkadaşından bahsederdik kimi zaman ikimiz de kız arkadaşlarımızdan ama böyle mevzulara çok nadir girerdik. genelde keşiflerimizdi mevzumuz. ya şu filmi izledin mi, şu oyuna gittin mi, hasiktir bu albümü duymadın mı? veya onun engin şiir ezberi, oyunlardan tiradları durup dururken, fuko’ları, sartır’ları.

dönem dönem ruh hali tuhaflaşıyordu. birden gömülüveriyordu. gözleri düşüyor, uykusuz gezmeleri çoğalıyordu. şaşırtıcı bir yalan söyleme huyu vardı mesela, o zamanlarda daha da artıyordu. bi kaç kez doktora gitse de dalgasını geçiyordu, “mallaştırıcı verip gönderdiler, şizofren olunca bi daha gelirsin dediler”. Bi dengesizlik vardı işte. Durup durup ev değiştirirdi. bazen semtinden sıkılırdı, bazen duvarlar üstüne üstüne gelirdi. Ama hep güzel giyinirdi. Güzel kadındı ceren. Sadece bir kere aynı yatakta bulunmuştuk. biraz öpüştüysek de ikimiz de durulup sarmaş dolaş uyumuştuk. ertesi sabah da mevzunun üstüne gidip kahvaltı eğlencesi çıkarmıştık kendimize.

okul bitince o bi evlilik yapıp istanbul’a sonra da yurt dışına gitmişti. ben de askere gidince bi süre haberleştiysek de bağlantımız koptu. bir buçuk iki senedir de hiç görüşmemiştik. arada boşandığı haberi gelmişti. boşandıktan sonra bir ortak arkadaşımızla karşılaşmışlar. yurtdışından dönmüş, bi kaç ay tedavi görmüş. “iyiydi ama gördüğümde” demişti arkadaş.

velhasılı çirkin ceren, çirkin zeynep tanımadım ben de. ilk şaşkınlığı üzerimden atıp önce numarasını kaydettim telefona. sonra da “yaşıyorum, hayırdır?” yazabildim ancak, öyle bir günün yorgunluğuyla.